آدم است دیگر، گاهی هم کباب می شود...

دوسال ِ پیش هشت کودک دبستانی در درودزن ِ استان فارس سر کلاس سوختند و چندتایی شان انگشتهایشان را از دست دادند (ببینید:ویدئوی وارده: آتش، دروغ، مرگ ِ لبخند). تقریبا همه به دلیل سوختگی های شدید ِ روی صورت و بدن خانه نشین شده اند و بنظر می رسد خانواده های این کودکان آن چنان درگیر ِ هزینه های درمانی هستند که کسی فرصت ِ جدی گرفتن ِ اشاره ها به ناهنجاری های رفتاری قربانیان حادثه را ندارد (فیلم را ببینید). می شود در مورد این حادثه سوالهای متعددی کرد. مثلا اینکه چرا از وسیله ی گرمایشی ناامن در محیط آموزشی ِ کودکان استفاده شده است. یا چرا راه خروج اضطراری از کلاس توسط بخاری سد شده بوده است. و هزار سوال ِ دیگر که همگی بسیار مهم هستند. این سوالات اما همه یک نکته ی مشترک دارند: از آقای حکومت پرسیده می شوند. سوال دیگری اما هست که باید برویم جلوی آینه و از خودمان بپرسیم: چرا حادثه را فراموش کرده ایم؟ آیا این یک اتفاق ِ “مهم” نبود؟ آیا این یک اتفاق ِ “معمولی” بود؟ یا شاید بود؟ شاید نباید خیلی شلوغش کرد؟ هشت بچه سوختند، خب؟ آدم است دیگر، می سوزد. گاهی بزرگ، گاهی کوچک. در پایگاه اطلاع رسانی بسیج دور می زدم. رسیدم به معرفی بسیج و در توضیح ِ دوره دوم عمر بسیج، از ۱۳۶۱ تا نیمه اول ۱۳۶۷، این جمله را دیدم، در طول مدت جنگ، بیش ...