اتفاقا اين شكست خيلي هم تلخ نبود!

پيروزي از بازيكنان درون زمين به عناصري چون غيرت و كمك هاي الهي منوط شده بود! نه به دانش و مديريتي كه قرار بود راه پيروزي را براي آن ها هموار و البته مشخص كند. بي كفايتي كه درست از همان روزي كه قرار شد تيم ملي ما براي جام جهاني آلمان آماده شود آنقدر مشهود بود كه چشممان را كور مي كرد و آنقدر هم ادامه پيدا كرد تا يك بار ديگر نهايت حقارت را درك كنيم. از همان روزي كه فوتبال ايران با بلاي تعليق كار خود را شروع كرد و آنقدر مشمول داستان هاي كمدي شد كه لطيفه هايي مثل انتخاب مربي براي تيم ملي جزو حوادث كاملا جدي آن قرار مي گرفت. اگر چشم و گوشمان را برروي تمامي اتفاقات رخ داده پيرامون ورزش و در راس ژوليده آن، فوتبال، مي بستيم و فقط يكبار ديگر جريانات عجيب و غريب انتخاب كلمنته را براي تيم ملي مرور مي كرديم مي توانستيم متوجه شويم كه اين دست آوردها ما را آماده مي كند براي پذيرفتن يك درس جديد از شكست ها. مربي تيم ملي ابتدا لابي را مهمترين راه رسيدن به نيمكت تيم ملي مي داند و بعد خود با لابي خدايي به اين سمت مي رسد آن هم در حالي كه يك نفر ديگر دور افتخار براي رسيدن به اين نيمكت را مي زند! همان روز هم مي توانستيم اين مرثيه تاريخي را آماده كنيم \" ايرانيان در دل سرزمين خود مجلس رقص عرب ها را براي آينده فراهم كرده اند\". آن هم ...