باگاريا: باور نداری فِدِريکو که سرزمين پدری هيچ ارزشی ندارد و مرزها بايد از ميان برداشته شوند؟ چرا يک اسپانيايی بد بايد برادر ما باشد و نه يک چينی خوب؟

لورکا: سرتاسر وجود من اسپانيايی است و برای من غير ممکن است که بتوانم خارج از مرزهای جغرافيايی اسپانيا زندگی کنم. اما بيزارم از آنانی که اسپانيايی‌اند فقط برای آنکه اسپانيايی باشند و جز آن هيچ. من با همه‌ی انسان‌ها احساس برادری دارم و متنفرم از کسانی که به‌خاطر تصوری ناسيوناليستی و انتزاعی و تنها به‌‌دليل اين تصور موهوم خود را قربانی می‌کنند؛ چرا که کورکورانه به‌وطنشان عشق می‌ورزند. يک چينی خوب به‌من نزديکتر است تا يک اسپانيايی بد. من سرود ستايش اسپانيا سر می‌دهم و آن را تا مغز استخوان‌هايم احساس می‌کنم؛ اما پيش از همه چيز يکی از اهالی اين جهانم و برادر همه‌ی آدميان. از اين‌رو اعتقادی به‌مرزهای سياسی ندا