فریدون توللی، شاعر و باستانشناس شیرازی، در نهم تیر ماه سال ۱۳۶۳ خورشیدی در گذشت. سفرنامه سیاحان، کاروان و رها، از جمله آثاری است که از او بر جای مانده است. توللی در هزل و هجو نیز توانایی بسیار داشت.
فریدون توللی، بههمان اندازه که در قعرزمین به دنبال نمونههایی تاریخی از ایران میگشت، ریشهی شعر و ادبیات کلاسیک ما را نیز کاویده است. باهمهی این احوال او در آغاز به پیروان نیما پیوست و در کوتاه مدت تنها پس ازپنج سال با سرودن شعر "مریم" شیوهی ویژهی خود را یافت. آنچنانکه تاثیر او را بر موج نوی شعر فارسی کمتر از نیما یوشیج نمیدانند. توللی در هزل و هجو نیز تبحر بسیار داشت. کتاب "التفاصیل" نمونهی برجستهی این نوع کار اوست. اندوه شامگاه، باستانشناس، سایههای شب و ناآشناپرست ازمشهورترین سرودههای اوست.
توللی بهتصادف بهسراغ رشتهی باستان شناسی رفت. دردانشکده ادبیات نام نوشته بود، اما او را در رشته باستانشناسی پذیرفتند. برخلاف بسیاری از دانشجویان این رشته که تنها مدرک را میخواهند و بعد هم هر چه را که به تاریخ و باستان تعلق دارد به فراموشی میسپارند، توللی در واقع در باستانشناسی غرق شد. شاید دلیل موفقیت او نیز همین ریشهیابی بود. ریشههایی که او در ضمیر و زمین ...
hich | ارتقاء : حدود 1 روز قبل | ارسال : حدود 2 روز قبل