محمود احمدینژاد، رئیسجمهور ایران، یكی دو سال پیش و در پاسخ به مسئله كلیشهای و گویا لاینحل «گرانی» پرسشگران و منتقدان دولتاش را به «محله نارمك» احاله داد. او گفت: «هر كه میگوید گوجه گران است، به محله ما، نارمك، سری بزند و ببیند كه اینها، همه شایعه است و آنجا، گوجه با قیمتی مناسب در اختیار مصرفكننده قرار میگیرد» (نقل به مضمون). گروهی از ژورنالیستهای كاركشته اقتصادی هم، برای نقد موضع رئیسجمهور، دست به كار شدند و «واقعا به نارمك سری زدند» و گزارش آوردند: «كه همه جا آسمان همین رنگ است؛ در نارمك قیمتها، همانی است كه در نقاط دیگر»، آنها گویا مچ رئیس دولت را گرفته بودند و به رویاش آوردند كه اشتباه كرده و «در نارمك هم گرانی حاكم است». نقد سیاست اقتصادی دولت كه به گرانی كمرشكن كنونی منجر شده، معمولا با توسل به شیوههایی ژورنالیستی شبیه به آنچه ذكرش رفت، پیگرفته میشود. اما مسئله را فارغ از محتوای موضع احمدینژاد، بایستی در فرم آن نیز بر رسید. به دیگر سخن، نقد پاسخ او، به ویژه محتاج این است كه چنین گفتههایی را در متن یك وضعیت قرار دهد و تبییناش كند. در این صورت، مقدم بر مضامین حرفهای او، طرز و اسلوب موضعگیریاش نیز اهمیت مییابد، اسلوبی كه سعی دارد هرچه بیشتر، سادهتر جلوه كند ...
rozhin | ارتقاء : حدود 3 روز قبل | ارسال : حدود 4 روز قبل