دوستان پناهندگی همچون بیابان برهوتی می باشد که بدون اب و غذا باید ره بپیمایی.
انقدر سخت طاقت فرسا است لا اقل برای من این طور هست.
الان 2 ساله که اواره پناهندگی هستم بدون پول و اجازه کار و حد اقل امکانات زندگی که چندین مرتبه تا حد جنون پیش رفتم
مخصوصا اگر مثل من متاهل هم باشی .
هر روز مثل جهنمه .به جیبت نگاه میکنی هیچ نداری ولی باید خوراک بخری .همسرت چشم انتطار توست.
من حتی نمی تونم در بارش حرف بزنم .خلاصه کنم مثل یه زندان بزرگ هست . برای نفس کشیدنم باید پول بدی.
تا دلت هم بخواد توهین و تحقیر و له شدنه غرورت رو می بینی