کوشان گرامی، هر یک از ما حق داریم از نظام سیاسی خاصی که به گمان مان بهتر از سایر گزینه هاست حمایت کنیم. آنهایی که عقیده ما را بر نمی تابند، بهتر است بروند مشکل شان را با خودشان حل کنند. همین افراد صبح تا شب از آزادی بیان و دموکراسی سخن می گویند، ولی در برابر عقاید مخالف خود چنان جبهه می گیرند و پرخاشگری می کنند که تو گویی آزادی و دموکراسی از دید این افراد تا زمانی معتبر است که همگان مدح و ثنای شان را بگویند!

هر یک از ما حق داریم از نظام سیاسی خاصی که به گمان مان بهتر از سایر گزینه هاست حمایت کنیم. آنهایی که عقیده ما را بر نمی تابند، بهتر است بروند مشکل شان را با خودشان حل کنند. همین افراد صبح تا شب از آزادی بیان و دموکراسی سخن می گویند، ولی در برابر عقاید مخالف خود چنان جبهه می گیرند و پرخاشگری می کنند که تو گویی آزادی و دموکراسی از دید این افراد تا زمانی معتبر است که همگان مدح و ثنای شان را بگویند!


آفرین

کوشان گرامی، هر یک از ما حق داریم از نظام سیاسی خاصی که به گمان مان بهتر از سایر گزینه هاست حمایت کنیم. آنهایی که عقیده ما را بر نمی تابند، بهتر است بروند مشکل شان را با خودشان حل کنند. همین افراد صبح تا شب از آزادی بیان و دموکراسی سخن می گویند، ولی در برابر عقاید مخالف خود چنان جبهه می گیرند و پرخاشگری می کنند که تو گویی آزادی و دموکراسی از دید این افراد تا زمانی معتبر است که همگان مدح و ثنای شان را بگویند!


+

شما کاملآ آزادید و حق دارید که عقاید خود را داشته باشید. طرفداران پادشاهی در تبلیغ عقایدشان کاملآ باید آزاد باشند. آزادی شما دوستان حق شماست و به نوعی آزادی من است. هدف صرفآ به چالش کشیدن عقاید یکدیگر است، شاید که بتوانیم نقطه ضعفهای افکار یکدیگر را برطرف کنیم. به هر حال من به شخصه طرفداران نظام پادشاهی را هزاران برابر از مذهبیون مقبول تر میدانم.

کوهسار نازنین مرسی.من اتفاقا توضیح و گفتگو را دوست دارم ولی متقابل.من هم می خواهم بدانم شما چه راهکارهایی به عنوان ریاست جمهور برای جلوگیری از استبداد شخصی پیشنهاد می دهید که برای ایران با این قومیتها بسی خطرناکتر است استبداد پادشاهی؟کمی در باره نظام دیگر بحث کنیم.فقط نقد یک نظام گفتگوی مکررات است.

.اولین نکته اینست که نوع نظام استبداد آفرین نیست.چه بسا امروز کشورهای استبدادی بیشتر از نوع جمهوری هستند و در مقابل از بین 20 کشور دموکرات اول دنیا 14 -15 تا از روی هر منبع پادشاهی هستند.این نبود قانون یا عدم صیانت از قانون اساسی ونهاد های ضامن ان است که استبداد می زاید.این نکته مهم هست.نوع حکومت پادشاهی پارلمانی یا جمهوری دموکراتیک به دو چیز وابسته است:یکی به فرهنگ .و جامعه شناسی مملکتی و دوم در دنیای کنونی که دموکراسی همچون ظرفی است که نوع حکومت مظروف و هر چه باشد باید قانونی شکل آن ظرف را بگیرد سلیقه جامعه.و چون سلیقه جامعه باید گرفته شود رفراندوم تنها راه است که باید با روشنگری گروهها و تبیین مانیفست آنها در فضای آزاد دنبال شود.پادشاه یا رئیس جمهور هر یک می تواند مستبد باشد چه ما در قرن اخیر بسیار رئیس جمهورانی دیدیم که به اندازه کل تاریخ پادشاهان جنایت کردند.پادشاه فی ذاته به معنای دیکتاتور نیست و این عدم آگاهی و البته تبلیغات چپ و اسلامیون بوده که برخی در نسل جدید این تصور را دارند چه کاربری از ایران در همین انجمن یا انجمن طرفداران پادشاهی پارلمانی پرسید مگر سلطنت مشروطه هم داریم؟در جواب آری گروهی گفت این نوع برای ایران مناسبتر است.پادشاهی نظامی است که در طول تاریخ سیر تکوینی خود را پیموده.نظام جمهوری بعدها شکل گرفت در جایی که با بلوغ فکری بشر در سرنوشت سهم خواهی کرد ولی قانونی مطرح شد که در جزا صدق دارد و ان یک با یک برابر است ایا در جامعه شناسی هم هست؟یکسان نیست که اگر یکسان فرض شود به همه جامعه ظلم شده است.این البته حکم و اصل نیست ولی قابل بحث هست.من شدیدا بر این باور هستم که پوپولیسم نقش بزرگی می تواند در نوع جمهوری بازی کند که این برای ما خطرناک است.ضمنا این توهین به جامعه نیست.بلکه ساختار خاص هر ملت را مشخص می کند.البته در آمریکا نمی توان منتظر پادشاهی شد.طبیعتا بهترین راه را برگزیدند.ولی در انتخابات من اینجا شاهد این پوپولیسم بودم.دیدم که موج اوباما حاصل سمبه رسانه ای روی توده ها بود.و مشخص بود که حدود سه ماه بعد از انتخابات اگر باز انتخاباتی بود حتما مک کین پیروز نبرد بود.(آمار گالوپ و سی ان ان و منداک و نیز چیزی که من در جامعه به وضوح حس می کردم).

اگر این امر بدیهی پذیرفته شود که دیکتاتوری حاصل عدم صیانت از قانون است نه نوع حکومت می شود پذیرفت که تجمع قدرت در دست یک رئیس جمهور خیلی بیشتر است تا یک پادشاه(که قدرت ندارد به آن صورت)و یا یک نخست وزیر در پارلمان.من بر این باورم که پارلمان راهی بسیار مناسبتر برای حکومت داری است بویژه جامعه ای سنتی و چند قومی چون ایران.تمرکز قدرت بخصوص در برخی کشورها خیلی خطرناکتر از چیز ی است که فکر کنیم.مخصوصا کشورهایی که خطر تجزیه و لو اندک را درکمین می بینند.دو مسئله هست:یکی اینکه یک رئیس جمهور خوب هر چه قدرتمند تر بهتر ولی اگر با فریب و دادن سیب زمینی (که نه استیک ) با تکیه بر احساسات هم قومان خود (آنچه در جامعه ایرانی می شناسیم یعنی هم قوم دوستی که اصلا عیب هم نیست یک منر اجتماعی فرهنگی محسوب می شود)یک تجزیه طلب به قدرت برسد چه مشکلاتی قابل پیش بینی هست؟یکی از اصلی ترین دلایل اکثریت طرفداران نظام پادشاهی مسئله وحدت ملی و صیانت از تمامیت ارضی ایران هست.یادمان باشد بعد دو حمله عرب و مغول همین پادشاهان ایران گسسته را باز به نقشه جغرافیا بازگرداندند.در همین معاصر پادشاهی پهلوی که برخی در این سایت از هیچ نوع توهینی به انان فروگذار نمی کنند فکر می کنید در صورت نبود رضا شاه(که دوستان قزاق قلدر و بدتر می نامندش)ما خوزستانی داشتیم..ماجرای آذربایجان و قائله پیشه وری که در اوان حکومت پهلوی دوم روی داد نیز از روی خاطرات قوام که نقش اصلی داشت باید بازنگری شود تا نقش شخص شاه دیکتاتور(به احترام نظر دوستان!) در آن ماجرا مشخص شود.نظام پارلمانی برای جامعه متکثر ما مناسبتر هست.می توان تصور رئیس جمهور شدن کدام اقلیت مثل کرد عرب ترکمن را داشت.و دیگران.همه کم جمعیت و ما قوم دوست هستیم.

ولی یک مسئله انسان شناسی هست که می گوید هر انسانی در هر درجه با انسان دیگر برابر است.این از نظر حقوقی مصداق دارد ولی از نظر اجتماعی سیاسی قابل بحث است.که آیا حفظ کرامت انسانی مهمتر است یا کرامت و سرنوشت جامعه.در نظام پارلمانی نکته اینجاست که رای همه برابر است برای انتخاب الیت و افراد برجسته جامعه.یعنی هر گروه و قومی با رای برابر افراد آگاه تر جامعه را برای تعیین سرنوشت سیاسی به عنوان نماینده جامعه برمی گزیند و این همان پارلمان است.مثال این نوع ژاپن می باشد الگویی مناسب برای ایران در بعد تاریخی خود.گاهی در یک دوره 4 ساله 4 نخست وزیر عوض می شود مثل همین دوره اخیر و آب از آب تکان نمی خورد.چرا؟چون همه چیز در قالب همان پارلمان منتخب مردم و تعیین کننده سرنوشت مردم نهفته است.این حسن دارد که رئیس جمهور از رای تک به تک مستقل انتخاب می شود و با پارلمان می تواند تقابل داشته باشد ولی نظام پارلمانی یک خانه ملت است که همه تصمیم ها توسط صاحب خانه مستقیم اعمال میشود

اریس هم گفت که در هر نظام پارلمانی نماد بالاتر نمایشی هست و برای کشوری چون ایران من با عقل ناقصم بدیهی می دانم که ان مقام پادشاه باشد. عزیزم این مسئله بودجه دربار رو با مغلطه بزرگ کردن.این بودجه ها هیچ نیست.و طبیعیه.هیچ بودجه ای در هیچ درباری به اندازه کاخ سفید و الیزه و کرملین نیست!!نمادی تاریخی و ملی.می دونم زیاد شد ولی خیلی زیادتر بود.شاید کامل لینک دادم.مرسی.پوزش
این رو تکراری نوشتم که نگین دوستان مبهم حرف می زنیم.کاملا واضح میگیم.به هر حال نظره.باید نقد شه.

آنچه که مهم با هبودن همه گروهها برای رسیدنه هدفه.ولی به هرال بحث کردن خیلی مهمه.اید اگر سال 56 مرروشن بودن این نمیشد.

یکی از شکلات ایرانیها و ددرش خودم فکر می کنیمکه همه چیز رو میدونیم.اینه که اول من و بعد همه نیاز شدید به تحقدر مورد شرایط کشورهایدارن که میتونه برامون االگو باشه/

اولین نکته اینست که نوع نظام استبداد آفرین نیست.چه بسا امروز کشورهای استبدادی بیشتر از نوع جمهوری هستند و در مقابل از بین 20 کشور دموکرات اول دنیا 14 -15 تا از روی هر منبع پادشاهی هستند.این نبود قانون یا عدم صیانت از قانون اساسی ونهاد های ضامن ان است که استبداد می زاید.این نکته مهم هست.نوع حکومت پادشاهی پارلمانی یا جمهوری دموکراتیک به دو چیز وابسته است...........
این حرف شما درست است اما آن نکته ای که باعث می شود که آن کشورها دمکراتیک باشد به نظر من تفکیک قوا و مهم تر از آن بحث نظارت بر قدرت است

دوست نازنین دقیقا اگر نوشته رو خوندید همین رو گفتم در ادامه.دقیقا درست میگید.

این نبود قانون یا عدم صیانت از قانون اساسی ونهاد های ضامن ان است که استبداد می زاید.این نکته مهم هست.نوع حکومت پادشاهی پارلمانی یا جمهوری دموکراتیک به دو چیز وابسته است:یکی به فرهنگ .و جامعه شناسی مملکتی و دوم در دنیای کنونی که دموکراسی همچون ظرفی است که نوع حکومت مظروف و هر چه باشد باید قانونی شکل آن ظرف را بگیرد سلیقه جامعه.و چون سلیقه جامعه باید گرفته شود رفراندوم تنها راه است که باید با روشنگری گروهها و تبیین مانیفست آنها در فضای آزاد دنبال شود.پادشاه یا رئیس جمهور هر یک می تواند مستبد باشد چه ما در قرن اخیر بسیار رئیس جمهورانی دیدیم که به اندازه کل تاریخ پادشاهان جنایت کردند.

دوستان ,در رفراندم آينده اگه مجبور نباشيم يا به موسوي راي بديم يا به کروبي,يعني آزاد باشيم که به هر شخصي راي بديم که مطلوب خودمون هست ,مطمعن باشيد ملت به نظام پادشاهي راي خواهد داد,از کجا ميدونم?کافي هرروز زير زبون چند نفر بري اونوقت متوجه ميشي اکثر مردم چي ميخوان. فعلن در اکثريت خاموشيم

مصاحبه شاهزاده رضا پهلوی با پیتر گوداسپید از نشریه نشنال پست کانادا (برای دوستانی که احتمالا مطلب را نخوانده اند):

http://donbaleh.com/link/315872